Japonia

Gejsza a kurtyzana

Gejsze często są kojarzone z kurtyzanami. Ich błędny wizerunek jako „panna lekkich obyczajów” wywodzi się z czasów po II wojnie światowej, kiedy to Japonia była „cywilizowana”przez państwa alianckie. Amerykanie okupujący Kraj Kwitnącej Wiśni korzystali z usług prostytutek często podających się za gejsze. Amerykanie nie potrafili wymówić słowa geisha, więc zwali je giszami. Poza tym do drugiej połowy XVIII w. niektóre gejsze miały prawo współżycia z klientami,ale potem zostały wprowadzone przepisy surowo zabraniające dopuszczania się takich aktów. Ale jak już wspomniałam kojarzenie gejszy z kurtyzanami (i na odwrót) jest nieprawidłowe, gdyż to są zupełnie inne zawody.

Yujo (tzn. kurtyzana) jest specjalistką od sprawiania przyjemności mężczyznom. Niekiedy są nazywane „kobietami zajmującymi się sztuką miłości”. W zakres jej obowiązków wchodzi nie tylko stosunek seksualny, również rozmowa,gra na instrumencie oraz masaż (w tym erotyczny). Nie jedna z nich zna różnorakie pozycje i świetnie udaje orgazm..a to wszystko, by umilić czas klientom. Jednak brakuje im wykształcenia, gustu i klasy właściwej gejszom. Przynależą też do niższej warstwy społecznej.

W przypadku gejsz inicjacja seksualna jest możliwa jedynie wtedy, gdy stały patron tzn. mężczyzna sponsorujący „kobietę sztuki” uzyska zgodę okasan (matki domu gejsz) i zwykle on jest osobą pozbawiającą dziewictwa gejszę.

Japonia

GEJSZA


Termin Geisha (niekiedy geiko) składa się z wyrazu gei (sztuka) i sha (człowiek), czyli "człowiek sztuki" lub "kobieta zajmująca się sztuką". Początkowo gejszami zostawali tylko mężczyźni, ale z czasem profesja została przejęta i zdominowana przez kobiety. Dla odróżnienia nazywano je onna geisha czyli "kobieta gejsza", zaś mężczyzn otoko geisha. Gejsze są nie tylko artystkami praktykującymi obrzędy, tradycje japońskiego świata, również mistrzyniami w sztuce konwersacji, tańca, śpiewu i gry na tradycyjnych instrumentach japońskich (np. na shamisenie - trzystrunowym instrumencie szarpanym). Zajmują się też kaligrafią, ikebaną (sztuka tworzenia bukietu). Ale zanim nabędzie tych wszystkich umiejętności i nauczy się poruszać się z pełną gracji musi przejść wieloletnie "szkolenie", które wiąże się z całkowitym zerwaniem kontaktów z rodziną.

KANDYDATKI NA KOBIETY ZAJMUJĄCE SIĘ SZTUKĄ

W dawniejszych czasach, młode dziewczynki zostawały gejszami nie z własnego wyboru.Były sprzedawane przez rodziny, które nie były w stanie utrzymać ich,a co dopiero zapewnić pomyślnej przyszłości. Tradycyjna nauka gejszy zaczynała się, gdy dziewczynka kończyła sześć lat, sześć miesięcy oraz sześć dni. Tę liczbę w Japonii uznawano za pomyślną, szczególnie dla początkujących.
Obecnie kandydatkami zostają najczęściej piętnastoletnie dziewczyny, które zwykle pochodzą z typowych rodzin klasy średniej. Przyczynami chęci ich wstąpienia może być zachwyt nad urokliwym wyglądem maiko(gejsz praktykujących, które mają bardziej kolorowe stroje niż starsze),chęć zapoznania się z takim trybem życia,a niekiedy nawet nadzieja na spotkanie i poślubienie znanej gwiazdy .
Ale kształcenie wymaga ścisłego przestrzegania wszystkich reguł oraz zamieszkania domu zwanym okiya.

PROCES KSZTAŁCENIA

* pierwszy etap zwany Shikomi: czyli uczennica najniższego szczebla, do jej zajęć należy szorowanie podłóg, dbanie o schludny wygląd , nauka podstaw tańca lub gry na shamisenie, bębenku czy flecie. W tym czasie przyzwyczaja się do przybierania odpowiedniej postawy ciała, podejścia do życia oraz przestrzegania restrykcyjnych zasad panujących w domu publicznym. Często dzień wypełniony obficie obowiązkami kończy się czekaniem nawet do późnych godzin nocnych w pozycji siedzącej w przedsionku na gejsze wracające z przyjęć. A następnego dnia muszą być już 6 lub 7 rano gotowe na kolejne zadania. Pod koniec okresu odbywa się egzamin z tańca,który decyduje o przejściu do następnego etapu. Dawniej en okres był bardzo istotny dla małych dziewczynek. Matka domu oceniała zdolności dziewczynki i decydowała czy powinna się uczyć tańca czy muzyki. Niektóre dziewczyny, musiały niestety nadal pełnić rolę służących, innym przeznaczony był gorszy los- zostawały oddane do domu publicznego na moce tego samego kontraktu. Jedyną pociechą stanowiła dla nich świadomość, że przez cierpliwe oddanie się swemu losowi, wypełniają swój moralny obowiązek wobec rodziny.
* drugi etap to minarai: oznacza "patrząca i ucząca się", etap ten trwa znacznie krócej niż poprzedni, minarai jest zabierana przez starszą siostrę do herbaciarni, gdzie w skupieniu obserwuje całe przyjęcie. Uczy się także sztuki konwersacji, sposobu nalewania i podawania sake, noszenia tradycyjnego stroju oraz charakterystycznego makijażu.
*Niegdyś około 12-ego roku życia (teraz wychowanie trwa krócej i zaczyna się później)dziewczynka stawała się maiko , czyli młodą gejszą charakteryzującą się kolorowym kimonem z szerokimi rękawami, sięgającymi ziemi oraz dużą ilością ozdób we włosach.
*Geiko zostaje starsza i doświadczona gejsza, która powinna być poważna i spokojna, wtedy wywija kołnierz w kimono, w celu odsłonięcia karku, który uznawany jest przez Japończyków za najbardziej erotyczną część ciała.

STRÓJ

Kimono

Kimono jest robione specjalnie dla każdej gejszy na zamówienie,a jego wzory nie powtarzają się.Dla młodych maiko są bogato zdobione motywami danej pory roku(liście klonu, żurawie, chryzantemy), które malowane są ręcznie naturalnymi barwnikami. Im starsze gejsze w swym fachu, tym mniej ozdobiony,a bardziej skromny jest ich strój. Stroje geiko nie mają motywów powyżej pasa. Cena kimona waha się pomiędzy 15 tysięcy a 7 milionów jenów.

Kołnierz

Istotny jest kołnierz kimona,którego kolor jest symbolem starszeństwa wśród gejsz. U maiko występują czerwone ze srebrną nicią, a białe u geiko.

Obi

Nieodzowną częścią stroju jest pas tzn. obi. Na nim również występują wzornictwa i są projektowane do każdego, konkretnego kimona. Standardowe wymiary wynoszą 4 m długości i 30cm szerokości. Wiązanie pasa obi z tyłu miało niegdyś bardzo ważne znaczenie, gdyż odróżniało to gejsze od kurtyzan, które wiązały swe obi z przodu, na znak seksualnej dostępności dla tego, kto zapłaci najwięcej. Istnieją też trzy zasadnicze dodatki do obi dla maiko (geiko tonują wszystkie elementy ubioru): obi-jime (plecionka do obi), odbi-dome lub pocchiri (klamra do obi) oraz obi-age (szarfa podtrzymująca obi). Wszystkie, widoczne jeden spod drugiego, świadczą o pieniądzach i pracy zainwestowanych w artystkę noszącą je.

Dodatki

Jednym z akcesoriów są papierowe parasolki wykonane bambusa i pokryte bogato zdobionym papierem. Kolejnym dodatkiem do stroju jest też pokryta jedwabiem torebka w kształcie koszyczka.

Obuwie

Maiko noszą specyficzne obuwie na dziesięciocentymetrowych platformach zwanymi okobo, a Geiko noszą geta, czyli o wiele niższe drewniane klapki, które jednak mają w poprzek podeszwy przymocowane dwa klocki, co przypomina mały mostek.

UCZESANIE

Maiko noszą doskonale wykonane fryzury. Włosy czesze się najpierw z użyciem wosku, co ułatwia otrzymanie pożądanej fryzury. Istnieje pięć fryzur, które przygotowuje się na odpowiednie chwile, np. Nowy Rok czy ostatni miesiąc kariery maiko. Zaś Geiko nosi peruki.Wymaga są 3 trzy peruki z różnym uczesaniem. Oprócz tego, starsza gejsza rezygnuje z co miesięcznych zmian szpilek. Latem nosi jadeitowe a zimą koralowe.

MAKIJAŻ

Gejsze malują twarz, szyję dekolt i kark białą farbką, uzyskiwaną na bazie naturalnych składników. Nie pomalowany kształt na karku otrzymuje się poprzez przyłożenie odpowiedniego szablonu. Na ważne okazje, n a karku pozostawia się trzy nie pomalowane pasma skóry. Później gejsza pudruje twarz, czerwoną kredką obrysowuje oczy, maluje brwi (które przed są golone lub wyskubywane) oraz maluje wargi. W zależności na jakim szczeblu jest gejsza, w taki sposób maluje wargi, np. maiko malują tylko dolną wargę, górna warga jest pokryta białą farbką, przez co wydaje się być niewidoczna. Geiko natomiast malują całe wargi.

W przeszłości gejsze odgrywały znaczącą rolę w gospodarce i polityce swego kraju. Niejedna zostawała żoną bogatego urzędnika mającego ogromne wpływy.(np. O-koi-san czy Momokichi). Najładniejsze i najlepsze często zyskiwały wpływowych protektorów zwanych danna, którzy sponsorowali ich naukę, występy, stroje a czasami nawet mieszkania Danna mógł zostać każdy kto miał pieniądze, gdyż koszt sponsorowania takiej damy był wysoki. W zamian zyskiwał duży prestiż w towarzystwie.

Filmiki- taniec:
http://pl.youtube.com/watch?v=rebiXeM7h50
http://pl.youtube.com/watch?v=-eqSVi2YNP8
http://pl.youtube.com/watch?v=S6P2k4f3GC4
http://pl.youtube.com/watch?v=JzBvAbdMS44

Japonia

Harajuku i kosupure

Harajuku to dzielnica Tokio przyciągająca uwagę Europejczyków i Amerykanów poprzez młodzież, która w wolnych chwilach pozbywa się szkolnych mundurków i przemienia w nowe postacie. Styl Harajuku narodził się w latach 70., kiedy właśnie w tej części miasta zaczęły powstawać sklepy z designerskimi ubraniami zupełnie odmiennymi od formalnych strojów. Nietypowe kroje ubrań umożliwiły Harajuki girls( tzn. dziewczyny wolne od codzienności) odreagowywanie codziennego napięcia m.in. poprzez kupno takiej odzieży.

W weekendy można przeważnie spotkać rzeszę młodych ludzi odzianą w kreacje przywołujące na myśl bohaterów mang (japońskie komiksy), a także piosenkarzy rockowych. Taki zwyczaj przemieniania się w kogoś innego nazywany jest kosupure lub cos-play. Słowa wywodzą się z angielskiego wyrażenia costume play. Młode Japonki zwykle szykują się w toalecie kolejki Yamanote, która została powiększona i wyposażona w ogromne lustra specjalnie dla nich. Następnie wychodzą na miasto i naśladują postacie z kreskówek i komiksów. Niekiedy nawet kopiują ich ruchy i zachowania. Często spotykane style to:
*gothic lolita- swoim wizerunkiem starają się przypominać porcelanowe wiktoriańskie laleczki, połączenie małej dziewczynki w czerni z wiktoriańską damą; zapinane pod szyją bluzki z bufiastymi rękawami, aksamitki, gorsety, kapelusiki, koronkowe suknie z falbanami, stylowe parasole, torebki itp. ,
* classical lolita -prezentujący się niezwykle dojrzale i patetycznie,
* sweet lolita -charakteryzujacy się wielokolorowością, cukierkowością i zalotnością,
*decora- stroje polegające na założeniu na siebie jak największej ilości dodatków,

Prawdziwą popularność dzielnica zdobyła głównie dzięki fotografowi Schoichi Aoki, który stworzył japoński magazyn "Fruits" przypatrujący się modzie, trendy z Harajuku. A w 2001 roku najciekawsze zdjęcia zostały zebrane w album i wydane przez Phaidon. Gwen Stefani również rozsławiła oryginalność harajuki girls, którym zadedykowała swoją piosenkę,a nawet zaprosiła 4 Japonki do współpracy przy swoich teledyskach.


Więcej zdjęć na:
http://images.google.pl/images?um=1&hl=pl&lr=&q=harajuku&btnG=Szukaj+obraz%C3%B3w
http://bitterlykankan.multiply.com/photos/album/44
http://www.flickr.com/photos/ajpscs/sets/72157594494899100/
http://photobucket.com/images/harajuku/

Japonia

Shogatsu czyli Nowy Rok

W Japonii wejście w nowy rok traktuje się jak rozpoczęcie nowego życia, dlatego bardzo istotne jest dla nich przygotowanie się do tak szczególnego momentu, jak i świętowanie go przez najbliższe 3dni. Japończycy starają się zakończyć stare sprawy oraz zrobić porządki nie tylko w domach, również w biurach (tak,by ich miejsca pracy, odpoczynku czy zabawy mogły wkroczyć w nowy rok jako "świeże"). Dość powszechnym zwyczajem jest palenie figurek Darumy, które wg Japończyków mają szczególną moc pomagania swemu właścicielowi w przezwyciężaniu życiowych niepowodzeń. Nabywa się je w sklepie w nowy rok jako ślepe lalki, którym domalowuje się jedno oko w celu spełnienia się marzenia, prośby,a drugie- jeśli się powiodło, marzenie się spełniło.A na końcu pali się je.

W ramach przygotowań dekoruje się swoje domy zrobionymi w origami żurawiami i żółwiami symbolizującymi szczęście, długowieczność i pokój.Do popularnych ozdób należą też kadomatsu (trzy ostro przycięte bambusy, związane słomą ryżową i przyozdobione gałązkami sosny)ustawianej po obu stronach wejścia do domu oraz shimenawa (wykonana ze słomy ryżowej, lin i skręconego w specyficzny sposób papieru) zawieszanej nad wejściem do domostwa.Ich zadaniem jest chronić mieszkanie, jak i mieszkańców przed złymi mocami. Prócz tego wysyła się noworoczne kartki z życzeniami i pozdrowieniami, których motywem przewodnim jest zwierze zodiakalne opiekujące się nadchodzącym rokiem. A wieczór noworoczny jest spędzany w rodzinnym gronie w oczekiwaniu na bicie Tsuri Gane, czyli buddyjskich dzwonów bez tzw. "serca", które dźwięk wydają poprzez uderzanie ich drewnianym młotem. Liczba uderzeń (108)nie tylko odsyła stary rok i wprowadza nowy, również mają uwolnić wiernych od 108 ziemskich pragnień o jakich mówi buddyzm.

W tym czasie wszystkie centra handlowe są pozamykane,dlatego niezbędne jest wcześniejsze przygotowanie typowych potraw takich jak:
Omochi - ryżowe ciasteczka,
Ozoni - zupy, do których dodaje się omochi,
Toso - specjalny rodzaj sake, zapewniający długowieczność; picie sake służy również temu, aby zatrzeć wszystkie gorzkie wspomnienia,


1. stycznia Japończycy udają się do świątyń (buddyjskich i shinto), gdzie modlą się o pomyślne zbiory oraz opiekę nad domem, rodziną, nawet składają sobie życzenia. Ten dzień jest szczególny zwłaszcza dla dzieci, które otrzymują wraz z życzeniami otoshi-dama - prezenty w postaci pieniędzy od rodziców i rodziny, jak i bliskich sąsiadów. Zaś w drugi dzień interpretuje się sny z 1. na 2.stycznia oraz wypisuje swoje postanowienia na cały rok. W Japonii istnieje przekonanie, że jaki będzie pierwszy dzień nowego roku jest wróżbą na następne dni, dlatego dbają oni, by czas płynął im pod znakiem spokoju i pozytywnych chwil. Zaleca się, aby w Nowy Rok często się śmiać, ma to zagwarantować szczęście w Nowym Roku. Unika się pracy, dlatego Japonki serwują tylko zimne i wcześniej przygotowane potrawy.

Japonia

Boże Narodzenie

Japonia nie jest krajem chrześcijańskim,ale nawet i tam przyjęło się święto Bożego Narodzenia pod nazwą Kurisumasu ( pochodzi ze słowa ang. Christmas). Forma obchodzenia różni się od naszego.Otóż Boże Narodzenie można przyrównać do Walentynek. Sklepy posiadają świąteczny, zwykle biało-czerwony wystrój,a w tym dniu wiele par nakręca biznes poprzez kupowanie podarków, rezerwację hoteli i restauracji. Lokale w wigilijne popołudnie są wypełnione po brzegi, a ponadto wiele par ostatecznie kończy wieczór w jednym z „love hoteli”, co bogatsi decydują się na ekskluzywne apartamenty. Zakochani mają nadzieje, że te dni wpłyną szczególnie na ich życie uczuciowe. Ale w rodzinnym gronie nikt się nie spotyka,a święto nie zwalnia od pracy, lecz umila je dzięki wspólnej kolacji pracowników z szefem. Obowiązkowe jest zjedzenie tortu kurisumasu-keeki (z ang. Christmas cake), z którym związany jest przesąd: dziewczyna, która nie wyszła za mąż przed 25.rokiem życia jest jak wigilijny tort, którego po 25.grudnia nikt nie kupi ze względu na straconą wartość.

W rodzinie tradycja wygląda nieco inaczej, ale są obchodzone do momentu, gdy dzieci dorosną. Rodzice kupują ciasto, kurczaka i indyka, a wieczorem wraz z dziećmi przystępują do uroczystej kolacji. W niektórych domach można odnaleźć przyozdobioną choinkę. Nawet Święty Mikołaj został zaadoptowany, ale pod postacią Hoteiosho- jednego z bogów,który według legend był starym, buddyjskim mnichem z workiem na plecach i posiał oczy z tyłu głowy, które umozliwiały mu uważne przypatrywanie się zachowaniom dzieci. To jemu przypisuje się pozostawianie prezentów przy łóżku odnajdywanych przez dzieci rankiem 25.grudnia.

Japonia

Rodzina dawniej i dziś


W przedwojennej Japonii istniała zasada, że młody mężczyzna może się żenić dopiero, gdy jego rodzice uznali, iż osiągnął odpowiedni ku temu wiek ( tekireiki). Rodzina również brała udział w wyborze kandydatki na żonę zwracając uwagę na jej roztropność, uczynność jako przyszła synowa oraz sprawdzali metrykę, by wykluczyć obecność czarnych owiec w jej rodzinie. Rzadko kiedy uczucia młodych były brane pod uwagę, gdyż wierzono, że z czasem między młodym małżeństwem powstanie silna więź emocjonalna oparta co najmniej na przyjaźni. Co więcej, płeć żeńska była wychowana w przekonaniu, że najwyższe spełnienie uzyska dopiero w sformalizowanym związku,a po ślubie tradycja nakazywała jej zerwania kontaktów z rodziną i przyjęcia zasad panujących w familii męża, nawet gdy w duży stopniu różniły się od wyniesionych z domu. Zaś rozwody nie były brane pod uwagę dlatego, że zwykle żony były obarczane rozpadem związku i w dodatku narażone były na potępienie przez rodzinę i społeczeństwo.

Tradycyjny model rodziny był ściśle powiązany patriarchatem, gdzie mężczyzna był chlebodawcą(utrzymywał rodzinę poprzez pracę), a kobieta zajmowała się domem i wychowaniem potomstwa . Każdy dzień rozpoczynał się od pobudki żony przed wszystkimi domownikami i przygotowania śniadania. Do jej obowiązków również należały prace domowe, zakupy, jak i troska o rodzinny budżet. Wolny czas w ciągu dnia mogła poświęcić dla siebie, np. na naukę j.obcego, a wieczorem spożywała posiłek z dziećmi i czekała na powrót męża. Po jego przybyciu usługiwała mu przygotowując mu posiłek i towarzysząc w trakcie jego spożycia. A dni wolne były okazją do omówienia spraw rodzinnych.

Obecnie coraz bardziej popularne stają się zachodnie wzorce, które nastawione są na partnerstwo. A większość żon jest czynnych zawodowo. Ale wciąż można we współczesnym małżeństwie odnaleźć cząstki tradycji. Niektóre rodziny praktykują sprawdzanie metryk przyszłych synowych, a obowiązek opieki nad rodzicami na starość wciąż obowiązuje (zwykle to najstarsze z rodzeństwa sprawuje troskę).

Zaś liczba rozwodów od początku lat 90. XX w. drastycznie wzrosła. Niektóre żony wznoszą pozew o rozwód gdy ich partner przechodzi na emeryturę, gdyż wtedy mają szansę dostać połowę odprawy małżonka. Również w społeczeństwie japońskim istnieje pojęcie tj. "rozwód Narita", które dotyczy par rozchodzących się przed rozpoczęciem wspólnego życia. Najczęściej lotniskiem obsługującym młode pary udające się za granicę jest Narita w podróż poślubną. Młodzi - w chwili powrotu dochodzą granic swojej wytrzymałości psychicznej, wykończeni nieustannymi kłótniami w trakcie ich pierwszego wyjazdu oraz poczuciem nieustannego pośpiechu i napięcia. Po dotarciu na Narita decydują się na rozstanie.

Japonia

Co nieco o położeniu i pochodzeniu nazwy

Japonia Jest niezwykłym i nietypowym krajem choćby ze względu na swe położenie. Obejmuje 3922 wyspy, dlatego jest też zwana krajem wyspiarskim,a jej mieszkańcy Wyspiarzami. W dodatku należy do najbardziej sejsmicznych regionów na świecie. Liczy aż 265 wulkanów, w tym 50 czynnych,a rocznie notuje ok. 7500 wstrząsów. Jest również znana jako gęsto zaludniony obszar( w 2005r. średnia gęstość zaludnienia wynosiła aż 336osób/ km²) z zachwycającą i egzotyczną kulturą kształtującą się w izolacji przez stulecia.

Słowo Japonia zapisane znakami chińskimi ma 2 znaczenia:
- Nihon- używany w języku codziennym,
- Nippon- stosowany zwykle w oficjalnych sytuacjach, zawiera nutę patriotyzmu,
Pojęcia tłumaczy się jako Kraj Wschodzącego Słońca (Określenie pochodzi od Chińczyków, którzy uważali,że słońce przychodzi każdego dnia z Wysp Japońskich). Zaś dzisiejszy wyraz Japonia prawdopodobnie wywodzi się z wyrazu Jatbun w kantońskim (jeden z j.chińskich),który został przeobrażony w określenie Japang w j.malajskim.

Więcej na:

http://64.233.183.104/search?q=cache:lZc80dCGFVAJ:pl.wikipedia.org/wiki/Japonia+Japonia&hl=pl&ct=clnk&cd=1&gl=pl

http://64.233.183.104/search?q=cache:8HhJL3kbka8J:portalwiedzy.onet.pl/902,,,,Japonia,haslo.html+Japonia&hl=pl&ct=clnk&cd=6&gl=pl

http://skarby-swiata.pl/japonia/

Japonia

Japończycy- Jacy są?

Japonia ma prawdopodobnie najbardziej jednorodne społeczeństwo na świecie, które od wieków obowiązują ścisłe zasady zachowania. W Japonii grupa-bez względu na jej rozmiar czy funkcję- determinuje indywidualne cele i role społeczne jednostki. To właśnie zbiorowość, zwana nihon-jin ( lub bardziej w duchu narodowościowym- nippon- jin), czyli "Japończycy", jest matką wszystkich pomniejszych grup.Komentatorzy telewizyjni i politycy nieustannie posługują się hasłem "my, Japończycy" (ware-ware Nippon-jin) co ma służyć jasnemu zdefiniowaniu, kim mieszkańcy Japonii są, a kim nie- co robią i w co wierzą. Nawet w reklamach kładzie się wyraźny nacisk na podkreślenie tożsamości narodowej, co ma rodzić poczucie jedności i siły.

W dodatku ten naród niekiedy czuje się nawet dumny i zadowolony, gdy obcokrajowcy nie pojmują specyfiki ich kraju, tego,co japońskie. Doceniają i podkreślają czynniki,które najbardziej odróżniają ich od reszty świata (choćby język, którego gramatyka tak naprawdę nie jest wcale bardziej skomplikowana niż w językach germańskich, lecz jego praktyczne zastosowanie sprawia zwykle kłopot osobom, które nie wychowały się w miejscowej kulturze, jest uważany przez Wyspiarzy za jeden z najtrudniejszych dialektów na świecie .)Większość obywateli twierdzi,że żaden cudzoziemiec nie potrafi w pełni docenić,a co dopiero zrozumieć ich duszy oraz sposobu myślenia. Po dłuższym pobycie w tym kraju można ulec wrażeniu,że klęski żywiołowe, smaczny ryż, złe wspomnienia z wojny, drzewa zrzucające liście jesienią, opady śniegu i szybkie pociągi są wyłącznie japońskimi fenomenami. Gdy kilkadziesiąt lat temu francuscy producenci nart pragnęli sprzedawać swój towar w Japonii, rząd ogłosił, że europejski sprzęt nie nadaje się do użycia na ich unikatowym i niepowtarzalnym śniegu.

Japończycy wyróżniają się również eufemistycznym językiem. Ich rozumienie uprzejmości nie pozwala na wyrażenie swoich myśli w sposób jasny,klarowny i dosadny.W celu ukazania obrazy, rozczarowania czy zakłopotania używają delikatne słowa, ukłony i nienaturalne uśmiechy. Zrozumienie przekazu ze strony obcokrajowca wymaga dużo skupienia i czytania między wierszami,a niekiedy nawet i znajomości mowy ciała.