INDIE (VII)

GALERIA ZDJĘĆ

PÓŁNOCNE INDIE

To jaskrawe barwy ulicy, głośne dźwięki dochodzące ze świątyń i meczetów, Święte Krowy oraz przepiękne pasma Himalajów.

Kedarnath - malownicze miasteczko w Himalajach

Gangorti

Tajemniczość Złotej świątyni

Mauzoleum Humajuna w Delhi

Tadż Mahal w Agrze ->

Grobiwiec Salima Czisztiego ->

Buddyjski mnich karmi małpki

<- Gangtok w stanie Sikkim

Przepiękny widok na Himalaje w stanie Sikkim

Kobiety w Udajpur

Święta matka Ganga (Ganges)

POŁUDNIOWE INDIE

To malownicze, tropikalne wybrzeża, "piękno na co dzień", spowolnione tempo życia, jaskrawość kolorów i przepiękne słonie.

<-Lazurowe wybrzeże w Kerali

procesja bogato zdobionych słoni ->

Kobiety z rybackiej wioski Puri

Goa ->

INDIE (VI)

VARANASI

Wzniesione nad wodami Gangesu, jedno z najstarszych miast w świecie, które przetrwały zamieszkane do naszych czasów i jedno z najświętrzych miejsc wyznawców hinduizmu i buddyzmu.

Każdy Hindus marzy, żeby tutaj umrzeć i być skremowanym, a jego prochy żeby były wrzucone do Gangesu. Dzięki temu nastąpi wyzwolenie z samsary-wędrówki dusz i otworzy się droga do mokszy, czyli do niebios i ich nieskończoności. Miasto przyciąga tysiące pielgrzymów, którzy przybywają tu, by dokonać rytualnej kąpieli w świętej rzece. Jedna kąpiel w Gangesie, zwanym przez Hindusów Matka Ganga, wystarczy aby oczyścić się z grzechów. Przyciąga też równie wielu starych i biednych ludzi, którzy przyjechali tu by umrzeć, pod którymś z budynków lub w jednej z licznych "umieralni". Najatrakcyjniejsza jest stara część miasta leżąca tuż nad rzeką. Plątanina klaustrofobicznie wąskich uliczek, małe świątynie, miejsca kremacji oraz ghaty, czyli schody prowadzące prosto do wody. Jest tu ponad setka ghatów tworzących szlak Panchatirtchi Yatra. Pielgrzymi muszą zachować prawidłową kolejność w zażywaniu świętych kąpieli. To jest właśnie to, co przyciąga pielgrzymów oraz turystów.

Świt nad Gangesem to niezwykłe zjawisko . Promienie wschodzącego słońca wpadają do licznych świątyń, oświetlają ghaty, ogrzewają mnichów i wiernych dokonujących oczyszczających kąpieli. Łódki wiosłowe przewożą przybyszów wzdłóż ghatów od Assi do Radż Ghat na północy.

"wyprawy łodzią o wschodzie słońca"

"zmywanie grzechów"

"kobiety w Gangesie"

"mężczyźni w Gangesie"

"medytacje nad brzegiem rzeki"



"płonące stosy pogrzebowe"

Magię tego miejsca znakomicie odzwierciedla artykół osoby, która osobiście doświadczyła dreszczy i zachwytu wynikających z pobytu w Varanasi. Zachęcam do przeczytania i podzelenia się ze mną refleksjami:)

"Najświętsze miasto Indii": http://www.geozeta.pl/artykuly,Azja,80,1

INDIE (V)

KUCHNIA INDYJSKA


Kuchnia Indii jest tak różnorodna jak kultura - od północno-zachodniego tanduri po południowe ostre curry.


Indyjska kuchnia nie istniałaby bez przypraw. Używa się ich dla polepszenia smaku, ale także do pobudzenia apetytu i procesów trawiennych. Każde danie musiało mić cześć ras (smaków): słodki, słony, gorzki, cierpki, kwaśny i pstry. Przypisywano im określony wpływ na organizm i ustalano ścisłe proporcje użycia.


PRZECZYTAJ: http://kuchnia.tv/html/kuchnioteka/encyklopedia.php?31,31 !!!



OBOWIĄZKOWE SKŁADNIKI:

• MLEKO i produkty pochodne, zwłaszcza ghi (sklarowane mleko) i dahi (zsiadłe mleko). Według ortodoksów potrawa jest "czysta" jedynie po przygotowaniu w ghi.


• DAHI jest stałą częścią niemal każdego menu. Serwuje się je dla złagodzenia niektórych dań z chili. Według niektórych przepisów dahi należy spienić i dodać sól lub cukier - napój taki chłodzi się i podaje latem jako lassi.


• DHAL - soczewica; określenie to dotyczy także innych dań z roślin strączkowych.
  
  

WEGETARIAŃSKI RAJ : sarson ka sag ( potrawa z zielonych warzyw) z ki ki roti (chleb kukurydziany); mannie upma- na kaszy mannie z liśćmi curry i wzbogacana orzechami oraz koprą; samosy- trójkątne pierożki faszerowane ziemniakami; pakory i bhadżije- warzywa zanurzone w rzadkim cieście i pieczore w głębokim tłuszczu; chleb z mąki z ciecierzycy; gur- brązowy cukier,który dodaje nutkę słodkości do pikantnych sosów;

Południowoindyjski wegetarianizm (m.in. w Waranasi) "bazuje" na panirze (miekki ser) przyrządzanym na różne sposoby: ze szpinakiem, w sosie z nasionami lub ziarnami lotosu.

Dania kuchni bengalskiej pozbawione są cukru, ale podaje się do nich słodycze dla kontrastuz ostrym daniem głównym, albo dla zmiany smaku. Zwłaszcza wśród dżinistów, podczas obrzędów i uroczystości religijnych wegetariańskie potrawy są pozbawione czosnku, imbiru, cebuli i innych rozgrzewających lub stymulujących przypraw.

Specjałem kuchni indyjskiej są smażone w głębokim tłuszczu lub faszerowane chlebki, pieczne z mieszanki rafinowanej i pełnoziarnistej mąki; złote bułki i inne.Najpopularniejsze są czapatki pieczone na płycie.

PRZEPISY:

• LASSI cukier - 5 łyżeczek; cytryna - 1 szt; jogurt - 300 ml; lód - 6 kostek; mleko - 300 ml; woda różana - 4 łyżeczki/ zmiksowane mango.
  

Wlać do miksera jogurt, mleko, sok z cytryny i wodę różaną/zmiksowane mango. Osłodzić. Zmiksować z kilkoma kostkami lodu. Przelać napój do wysokich szklanek, podawać schłodzone z plasterkiem cytryny i kostkami lodu.

• RAITA cebula - 1 szt; imbir - 1/2 łyżeczki; jogurt naturalny - 1 szt; kukurydza - 1 puszka; ogórek - 1 szt; pasta Curry - 1/2 łyżeczki; pikle czosnkowe - 1/2 łyżeczki; sok z cytryny - 1 łyżeczka; sól - 1 szczypta.
  

Do jogurtu dodać imbir, czosnkowe pikle i pastę curry. Wrzucić kukurydzę i pokrojony w drobną kostkę ogórek. Cebule obrać z e skórki i drobno posiekać. Wszystkie składniki dokładnie wymieszać, posolić i skropić sokiem z cytryny.

• PIEROŻKI SAMOSY 1 łyżka oleju (+ olej do głębokiego smażenia); 1 łyżeczka ziaren gorczycy; 6-8 listków curry; 1 łyżeczka kurkumy; 1 łyżeczka startego imbiru; 1 posiekana papryczka chili; 20 dag paluszków krabowych; mały pęczek kolendry; 10 dag mąki; 24 arkusze ciasta na samosy lub ciasta filo.
  
  

Rozgrzej łyżkę oleju, wsyp ziarenka gorczycy, dodaj listki curry, kurkumę, imbir i posiekaną chili, smaż, mieszając, przez 3-5 minut, aż przyprawy zaczną mocno pachnieć. Dodaj posiekane paluszki krabowe, posól do smaku, wymieszaj z posiekanymi listkami kolendry. Podgrzewaj kolejne 2-3 minuty. Wymieszaj mąkę z taką ilością wody, aby otrzymać jednolitą, gładką pastę. Ciasto na samosy (lub ciasto filo) podziel na 24 kwadraciki. Na każdym układaj porcję nadzienia i składaj w trójkąty. Sklejaj je za pomocą pasty z mąki i wody. Rozgrzej olej w głębokim rondlu o grubych ściankach. Aby sprawdzić, czy ma odpowiednią temperaturę, włóż kawałeczek ciasta. Jeśli usmaży się na rumiano w ciągu 30 sekund, tłuszcz ma odpowiednią temperaturę. Teraz wkładaj do oleju samosy, a gdy się usmażą, osączaj je z tłuszczu na papierowym ręczniku.

DANIA MIĘSNNE I RYBNE

PRZEPISY:

• KURCZAK TANDOORI 3 nieduże kurczaki (o wadze około 1 kg); 2 łyżeczki soli peklującej; 1/3 szklanki soku z cytryny; Marynata: -2 duże ząbki czosnku, - 1 łyżka posiekanego świeżego korzenia imbiru, - 1 łyżeczka rozdrobnionych w moździerzu i uprażonych nasion kuminu (kminu rzymskiego), - 1/2 łyżeczki rozdrobnionego w moździerzu kardamonu, - 1/2 łyżeczki ostrej papryki. - 1 łyżka słodkiej papryki, - 1/3 szklanki jogurtu naturalnego, - ghee albo zwykłe sklarowane masło lub lekki olej.
  
  Odetnij skrzydełka kurczaka, usuń mostek, tuszkę podziel na ćwiartki. Ostrożnie zdejmij skórę (skrzydełka, mostek i skórę możesz pozostawić np. do przygotowania bulionu lub bazy na sos). Kawałki kurczaka ponakłuwaj widelcem, ponacinaj w odstępach co 2 cm do głębokości 1 cm. Mięso przełóż do dużej miski, dodaj sól peklową i sok z cytryny, dobrze wetrzyj w mięso. Przykryj i odłóż na 30 minut. Wszystkie składniki marynaty zmiksuj w blenderze na gładki sos. Marynatą polej kurczaka, wymieszaj, aby każdy kawałek był nią dobrze pokryty. Ponownie przykryj i marynuj przez co najmniej 4 godziny w temperaturze pokojowej lub wstaw na noc do lodówki. Co jakiś czas musisz mięso odwracać w marynacie. Jeśli włożyłaś kurczaka do lodówki, wyjmij go na godzinę przed przygotowaniem. Rozgrzej piekarnik do temperatury 250°C, wyjmij kurczaka z marynaty, natrzyj ghee lub olejem i ułóż w szerokiej brytfannie lub na blasze. Ustaw na środkowym poziomie piekarnika, piecz przez 25-30 minut. Tak przygotowanego kurczaka możesz także upiec na grillu.
  
  
• JAGNIĘCINA Z KASZMIRU 12 żeberek jagnięcych; 1 łyżeczka sproszkowanego imbiru; 1 łyżeczka pieprzu cayenne; 4 kapsułki kardamonu; 2 kawałki cynamonu; 6 goździków; 2 listki laurowe; 1 szczypta startej gałki muszkatołowej; 2 łyżeczki nasion kolendry; 1 litr mleka; gęsty jogurt; rzadkie ciasto naleśnikowe z mąki besan z ciecierzycy (lub mąki kukurydzianej) i wody; ghee lub olej do smażenia- sól.
  Przyprawy włóż do kawałka gazy i zwiąż, formując woreczek. Rozgrzej mleko w garnku. Włóż mięso i przyprawy, podgrzewaj na małym ogniu, aż płyn wyparuje, a mięso będzie miękkie. Każde żeberko zanurzaj najpierw w jogurcie, następnie w cieście. Wkładaj do gorącego ghee lub oleju, smaż na złoty kolor. Uwaga: jeszcze surowe mięso można przed gotowaniem natrzeć czosnkiem.
  
  
• KREWETKI W SOSIE MUSZTARDOWYM 5 łyżek oleju (np. winogronowego); 2 łyżeczki ziaren gorczycy; 2 łyżeczki ziaren czarnuszki; 8-10 ząbków czosnku; 2 cebule pokrojone w piórka lub w cienkie cząstki; 3 pomidory pokrojone w kostkę; 2 łyżeczki kurkumy; 3 łyżeczki pieprzu kajeńskiego wymieszanego ze słodką papryką (proporcje dowolne; jeśli lubisz potrawy ostre - użyj więcej pieprzu kajeńskiego); 2 łyżeczki zmielonego kuminu (kminu rzymskiego); 2 łyżeczki grubo zmielonych nasion gorczycy; 2 łyżeczki soli; 15 dag mielonych migdałów; 1 kg krewetek (mogą być mrożone lub z puszki).
  

Na patelni lub w rondlu o grubych ściankach rozgrzej 3 łyżki oleju. Dodaj całe ziarna gorczycy i czarnuszkę. Gdy gorczyca zacznie pękać i strzelać, dodaj czosnek i podgrzewaj około 30 sekund. Teraz dodaj cebulę, podgrzewaj 12-15 minut, mieszając od czasu do czasu. Cebula powinna się ładnie zeszklić, ale nie przyrumienić. Dodaj pomidory, podgrzewaj 6-8 minut na mniejszym ogniu. Następnie dodaj kurkumę i paprykę, kmin rzymski, mieloną gorczycę i sól. Wymieszaj i duś przez 3-4 minuty. Dodaj mielone migdały, ponownie dokładnie wymieszaj. Zmniejsz ogień, duś około 8-10 minut, aż zobaczysz, że zaczyna oddzielać się olej. W osobnym rondlu rozgrzej resztę oleju. Włóż krewetki, ciągle mieszając, smaż, aż będą różowe (trwa to 1-2 minuty). Włóż je do przygotowanego sosu, gotuj jeszcze minutę lub dwie. Podawaj od razu po przygotowaniu.

SŁODYCZE Ciastka i desery powstają głównie na bazie mleka.
Północ: khir (indyjski odpowiednik puddingu ryżowego), kulfi( bardzo kaloryczne lody orzechowe).
Południe: chałwy z marchwi, kaszy manny, jajek kończąc na pełnoziarnistej mące.

DANIA KUCHNI POŁUDNIOWEJ Podstawą jest ryż dodawany do zup na bazie dhalu. Popularnością cieszy się proszek sambar- mieszanka kolendry, nasion kozieradki, kminku i ostrej asafetidy. Dla podkreślenia walorów smakowych chili i inne przyprawy podgrzewa się na oleju, a następnie polewa sie nimi potrawy. Suszone warzywa, przygotowane na ostro mięso i ryby są podawane z ryżem oraz zsiadłym mlekiem i ostrymi piklami.

RESTAURACJE INDYJSKIE:

KRAKÓW : 1.Restauracja PADRE Kuchnia Indyjska i włoska, 2.INDUS TANDOOR , 3.BOMBAJ TANDOORI.

WARSZAWA: 1.Restaurant India Curry , 2.Tandoor palace.

INDIE (IV)

TANIEC I MUZYKA
(ciąg dalszy)








MUZYKA
Muzyka Azji Południowej nie jest jednorodna, inna na północy, inna na południu, na wsi i w mieście, w wykonaniu kobiet imężczyzn. W Europie najbardziej znane są koncertowe gatunki z Indii Północnych, których korzenie sięgają muzłumańskich i radżpuckich dworów.

Południowoindyjska muzyka koncertowa posługuje się skalą 7-stopniową, a nuty (swara) oktawą: sa, ri, ga, ma, pa, dha, ni. Istotne w muzyce Hindustanu i Karanataki jest rozumienie bliźniaczych pojęć raga i tala.
RAGA - (na północy) określa, które nuty mogą być wykorzystane w danym utworze oraz pory dnia, kiedy dane ragi mogą być wykonywane.
- (na południu) wiąże się z tonacją i pożądaną postawą muzyka.
TALA - to nazwa powtarzających się rytmicznie cyklów. Słuchacza często odmierzają cykle, wskazując klaśnięciem na mocne takty, w kiwnięciem dłoni na słabe.

TRADYCJA PÓŁNOCNA
Khajal- gatunek wokalny najczęściej słyszany w salach koncertowych. Zazwyczaj prezentowane są dwie kompozycje: pierwsza- w wolnym tempie, druga- w tempie szybkim. Khajal wykonuje się przy akompaniamencie tabli(para kotłów) i -tradycyjnie- lutni szarpanej(sarangi). Lutnia strunowa szarpana tworzy stałe tło.

POLECAM: (Ravi Shankar)
1. http://www.youtube.com/watch?v=Joyk_EMtzn0
2. http://www.youtube.com/watch?v=4Q0ql-flIy4&feature=related


TRADYCJA POŁUDNIOWA
Mimo wspólnych pojęć raga, tala i swara, muzyka Karnataki różni się od odmiany północnej- o wiele mniejsze znaczenie ma w niej element improwizacji. Styl południowy odznacza się przywiązaniem do pieśni religijnych i tradycji bramińskiej( muzycy z północy byli muzłumanami). Muzyka Karnataki ma w przeważającej mierze charakter wokalny. Typowy zespół ma solistę, skrzypce, mrydangam (podwójny bęben), tambury, obecnie często zastępowaną przez elektroniczną piszczałkę, gliniany garnek używany jako idiofon i mały bęben stelażowy.


MUZYKA FILMOWA
Zdobyła rzesze fanów. Już pierwszy indyjski film dźwiękowy , Alam Ara urozmaicały wstawki taneczno-wokalne.

POLECAM:
1. http://www.youtube.com/watch?v=aX7pyAYRbEM
2. http://www.youtube.com/watch?v=RMZh5DioVaM&feature=related
3. http://www.youtube.com/watch?v=WqydJ3L1k4Y&feature=related
4. http://www.youtube.com/watch?v=waEXlvat5GA&feature=related
5. http://www.youtube.com/watch?v=0jUBEBbhowE&feature=related
6. http://www.youtube.com/watch?v=hZO4v3sdd6k&feature=related



MUZYKA I ŻYCIE Muzyka, a zwłaszcza śpiew kobiet, rozbrzmiewa podczas wszystkich ważnych wydarzeń, jak narodziny, śmierć czy ślub. Orszak weselny zazzwyczaj prowadzi zespół grający na bębnach, choć obecnie często zastępuje go orkiestra dęta, grająca piosenki filmowe.

MUZYCY ŚWIĄTYNNI W świątyniach Indii Południowych procesjom na cześć bóstw towarzyszy gra zespołu perija melam, złożonego z oboju i bębna klepsydrowego.

INDIE (III)

TANIEC I MUZYKA

Bogate tradycje sztuki widowiskowej Indii są tak samo różnorodne, jak ludy tego kraju. Współistnieją tu zarówno style klasyczne, jak bharata-natjam i kathak, muzyka Hindustanu (Indie Północne) i Karnataki (Indie Południowe), ludowe tradycje rytualne, a także muzyka filmowa i popularna.



TANIEC
Niektóre formy tańca i muzyki są częścią obrzędów religijnych,a większość czerpie inspirację ze świętych tekstów. Można wyrónić formy tańca i muzyki na: wykonywane podczas koncertów oraz te stanowiące od wieków część ludowych rytuałów związanych ze świętami i porami roku.

Siedem stylów przekształciło sie w wersję koncertową i uznaje sie je za formy klasyczne: świątynne tańce bharata-natjam, manipuri i odissi, spektakle taneczne kathakali i kućipudi, religijny taniec mohiniattam oraz dworski kathak.

Dzielą się zasadniczo na nrytta, czyli swobodne poruszanie się w rytm muzyki, i nrytja, wyrażanie uczuć za pomocą ruchu i mimiki. W tańcu uczestniczy całe ciało - pozycje i ruchy tułowia, głowy, rąk i nóg są sklasyfikowane jako anga, a różne wyrazy twarzy jako upanga. Rozróżnienie rodzajów pozycji na sutra (płaszczyzny poziome i pionowe) i bhanga (sposoby ułożenia ciała) wskazują na bliski związek kunsztu tańca i rzeźby.



BHARATA-NATJAM Najpopularniejszy ze stylów, nauczany i wykonywany w całych Indiach i poza nimi, mimo że jego kolebką jest Tamilnadu. Wywodzi się z tańca świątynnego. W rytuałach odprawianych na cześć świątynnych bóstw brały udział dewadasi, tancerki "poślubione bogom". Uważa się także, żę oddawały się bogom i lokalnemu władcy - protektorowi świątyni. Z tego powodu chciano zakazać tego tańca. Nie stało się tak dzięki Rekumini Dewi, która wypracowała "czystą postać" tego tańca - bharata-natjam.

Taniec jest przeważnie wykonywany przez jednego tancerza, nadal częściej przez kobiety niż mężczyzn. Towarzyszy mu muzyka stanu Karnataka, którą gra zespół ćinna melam. Dyrygent (nattuwanar) wybija rytm parą talerzy i zapowiada kolejne dżati - układy taneczne. Rytmiczność muzyki podkreślają bransolety z dzwoneczkami (ghungru), które tancerki noszą wokół kostek.

Według tradycji każdy występ powinien składać się z siedmiu etapów:

1. alarippu - modlitwa do patronującego bóstwa,
   
2. dżatiswaram - fragment techniczny wykorzystujący nrytta,
   
3. śabda - wprowadzenie do nrytja,
   
4. warnam - skomplikowany układ zawierający elementy nrytja i nrytt,
   
5. padam - część wyrażająca miłość poprzez nrytja,
   
6. tillana - dynamiczny fragment o skomplikowanej choreografii,
   
7. śloka - rytmiczna recytacja poezji religijnej.

TAŃCE:

1. http://pl.youtube.com/watch?v=PeNvwE5cuWI&feature=related

2. http://pl.youtube.com/watch?v=jctdyc2GqQE&feature=related

3. http://pl.youtube.com/watch?v=YM-qNjvjKPM&feature=related

ODISSI wywodzi się ze świątynnych
rytuałów odprawianych w stanie Orisa.

TAŃCE:

1. http://pl.youtube.com/watch?v=lqaHsYjw83I&feature=related

2. http://pl.youtube.com/watch?v=D37LNR3L-ks&feature=related

3. http://pl.youtube.com/watch?v=bCAJwfgC3ko&feature=related

MANIPURI Jedyny klasyczny styl z północno-wschodnich Indii. Taniec ten tańczą wisznuici w dolinie Manipuru, solo, w duecie lub grupie. Ta ostatnia odmiana nazywa się rasalila i jest formą czczenia Kryszny, obrazującą jego miłosne uniesienia z gopi (pasterkami).

TAŃCE:
1. http://www.youtube.com/watch?v=PsuNL_b7ghI






KATHAKALI Pochodzi ze stanu Kerala. Jest wykonywany wyłączni przez mężczyzn. Kathakali tańczy się do poetyckich fragmentów Ramajany i Mahabharaty, a jego harakterystyczne cechy to ekspresyjny,teatralny makijaż, kostiumy i ściśle skodyfikowane znaczenie każdego gestu.


TAŃCE:
1. http://www.youtube.com/watch?v=CMquphTYM3w





KUCHIPUDI wziął nazwę od wioski w delcie Kryszny-Godawari, a opracował go prawdopodobnie bramin telugu, Sidhjendra, czerpiąc tematy i motywy z Paridźatapaharany, opisującej historię Kryszny i jego małżonki Bhamy, oraz z filozoficznej rozmowy pasterki z braminem.


TAŃCE:
1. http://www.youtube.com/watch?v=0rHxZOvDY9A&feature=related

2. http://www.youtube.com/watch?v=AkPevxrMOt8&feature=related






MOHINIATTAM Tradycyjny taniec wywodzący się z Kerali. Religijny taniec, który jest domeną kobiet. Według legendy taniec stworzył bóg Wisznu, który pod postacią czarodziejki Mohini odczyniał w ten sposób klątwę demonów (danavas). Strój Mohiniattam jest zawsze całkowicie biały lub z czerwonymi lub złotymi wykończeniami. Włosy są związane w kok po lewej stronie , otoczony białymi kwiatami mogra z prostym ornamentem obwiązanym wokół koka. Biżuteria na szyi ogranicza się do "choker" i kashimali (jest to łąńcuch z "monet"). Na uszy tancerka zakłada toda, który jest okrągły jak moneta, oraz kolczyki jihumka.


TAŃCE:
1. http://www.youtube.com/watch?v=6QmIpVvb-wA






KATHAK Jego początki wiążą się z powstaniem hinduskiej muzyki na dworach Indii Północnych, a szczególnie khajal, thurmi i dadra. Tradycyjnie tańczony przez kurtyzany, charakteryzuje się niezwykle efektownymi piruetami i rytmicznym pobrzękiwaniem dzwoneczków w bransoletach okalających kostki tancerki.






TAŃCE:
1. http://www.youtube.com/watch?v=LDXLq8Ii868&feature=related
2. http://www.youtube.com/watch?v=cwUzXGpjYUk

INDIE (II)

RELIGIE INDII

Ogromne bogactwo religii nadaje kształt indyjskiemu dziedzictwu, życiu, kulturze, tradycjom i mitologii.


Pisząc tego posta nie mam na celu namówić Was do przejścia na inną wiare!! Chciałabym ukazać Wam, że tak naprawde to głównie różnorodność religii sprawia, że Indie wydają się nam takie bajkowe, magiczne, jakby nie z tego świata. Należy zaznaczyć, że każda z tych religii jest zupełnie inna a tradycje im towarzyszące zupełnie nie podobne do naszych europejskich.


HINDUIZM "Najbogatsza skarbnica religii" - to najlepsze określenie hinduizmu, ponieważ trudno wskazać bardziej eklektyczne wyznanie. To jedyna religia, która nie ma konkretnego założyciela ani świętej księgi, która byłaby jedynym i absolutnym autorytetem. Dla jednych wyznawców pismem świętym bedzie Rygweda dla innych Upaniszadom albo Bhagawadgicie. Jedni oddają się Wisznu albo Śiwie a pozostali nie czczą konkretnego boga, lecz medytują nad Najwyższym Duchem, mieszkającym w sercu każdego człowieka. Podobną różnorodnością i elastycznością odznaczaja się hinduskie teorie dotyczące stworzenia swiata lub natury boga. Istotą tej religii jest przeświadczenie, że wszystkie ścieżki prowadzące do tego samego celu są równie dobre - w świetle takiego przekonania możliwe jest uznanie proroków innych religii za świętych i zesłanych przez boga. Mimo takiej tolerancji wyznawcy hinduizmu trzymaja sie sztywno podziałów kastowych oraz tradycyjnych praktyk.

W tym miejscu należy wspomnieć o Wielkiej Tradycji hinduizmu, którą można streścić nastepująco:

• Ostatecznym celem jest moksza, czyli wyzwolenie sie z kręgu wcieleń.


• Człowiek odradza się w kolejnych wcieleniach, aż osiągnie mokszę. Warunki życia w danym wcieleniu zależą od nagromadzenia skutków karmy (uczynki) popełnionych w poprzednich wcieleniach.


• Poza mokszą istnieją jeszcze trzy cele ludzkiego życia: kama (miłowanie, doznawanie przyjemności, włączenie z rozkoszą cielesną), artha (zdobywanie bogactwa, sławy, powodzenia) i dharma (zacne i prawe działanie, zawsze zgodne z wiedzą o rzeczywistości).


• Cztery etapy życia. Pierwszy- młody człowiek staje się brahmacarinem, uczniem w domu swego mistrza. Drugi- małżeństwo i życie rodzinne, bycie gospodarzem domu (gryhastha); na tym etapie istotne dwa cele: kama i artha. Trzeci- opuczszanie domu, wybór odosobnionego miejsca, by wieść zycie pustelnika (wanaprastha). Zwykle następuje to gdy na świat przychodzą wnuki. Czwarty- etap całkowitego wyrzeczenia, uwolnienia od wszelkich więzów ziemskich. Człowiek staje się bezdomnym wędrowcem (sanjasinem), żyje wyłącznie sprawami duchowymi, przygotowując się do osiągnięcia wyzwolenia (mokszy).


• Podział społeczny opiera się na czterech głównych stanach. (patrz post pt.: Ludność Indii)


• Poprzez jogę (wewnętrzną integrację) człowiek może przejść od kontroli własnego ciała do kontroli umysłu, rozpoznawania własnej tożsamości jako Czystego Ducha.
  
  


• SŁOWA KRYSZNY "Jakąkolwiek byś poszedł drogą, możesz do mnie dotrzeć. Cokolwiek z miłością mi ofiarujesz, czy to jest kwiat, owoc [...] czy choćby kropla wody. Ja przyjmę to, jeśli przyjdziesz do mnie z czystym, miłującym sercem".


• KTO JEST KIM W HINDUSKICH WIERZENIACH? Wisznu (Narajana) jest najwyższym z bogów. Kiedy śpi, wszechświat sie rozpada, kiedy sie budzi, nastepuje ponowne stworzenie. Od czasu do czasu zstepuje na ziemię, aby bronić prawdy, niszczyć zło i przywrócić ład świata, ilekroć zostanie zachwiany. Jego siedziba jest niebo, wierzchowcem ptak Garuda, a małżonką - Lakszmi, bogini szczęścia, pomyślności i bogactwa. Śiwa pełni wiele ról. Jest Wielkim Joginem medytującym na górze Kajlasa w Himalajach. Jest panem kosmicznego tańca. W innym aspekcie jest źródłem życia. Małżonką Śiwy jest Śakti (moc żeńska). Ze wszystkich bóstw indyjskich najbliższy naturze ludzkiej jest Kryszna. Widzimy do jako dziecko kradnące masło i karane za to przez matkę, później jako przystojnego młodzieńca, w którym kochają sie wszystkie pasterki. Spośród nich najbardziej ukochaną jest Radha. Romantyczna miłość między nimi to metafora relacji między duszą ludzką a bogiem. W dojrzałym wieku Kryszna ukazuje sie jako medrzec, filozof, którego nauka została ujęta w Bhagwadgicie.


• SADHU to wędrowni asceci. Można ich zobaczyć w miastach i na wsi, w lesie, na brzegach rzek oraz, oczywiście w Himalajach. Zwykle są oni odziani w szafranowy lub żółty płaszcz z pozszywanych strzępków tkanin. Ciała nacierają popiołem, a czoła pastą sandałową. Shadu zawsze nosza przy sobie cały dobytek: miseczkę żebraczą, kij podróżny, okrycie ze skóry lub koc. Jedni składają śluby milczenia, drudzy modlą się lub śpiewają hymny religijne. Nie wypada pytać, skąd pochodzą i dokąd zdążają. Są poprostu wędrowcami oddanymi w pełni sprawom duchowym.

POLECAM: http://www.joga-joga.pl/

BUDDYZM Siddhartha Gautama znany jako Budda (Oświecony) był synem króla Śuddhodana, władcy królestwa Kośala. Jego inne imiona to Amitabha (Nieskończony) i Tathagata ( w sanskrycie dosł. " ten, który w taki sposób dotarł", czyli "ten, który osiągnął doskonałość"). Zgodnie z proroctwem królewskiego astrologa, książe ujrzał trzy oznaki cierpienia: chorobę, starość i śmierć. Przy pełni księżyca w miesiącu wajśakha (przełom kwietnia i maja) opuścił rodzinę i rozpoczął czas Wielkiego Odejścia. Udał się po naukę do znakomitych mistrzów, po czym został ascetą. Wreszcze któregoś dnia, medytując pod drzewem nieopodal Gai, doznał bodhi(oświecenia). Stał się Buddą (Przebudzony), a drzewo, które dało mu schronienie, zostało nazwane Drzewem Bodhi. Po oświeceniu mógł uwolnić sie z cyklu reinkarnacji i osiągnąć stan całkowitej wolności- nirwany. Jednak wrażliwa natura nie pozwoliła mu na to, dopóki na Ziemi panowało cierpienie. Jego pierwszymi uczniami byli ci sami asceci, których opuścił kilka miesięcy wcześniej. Przez 40 lat podróżował od wioski do wioski, głosząc przesłanie miłości, współczucia, tolerancji i powściągliwości.

Hinduizm skupiał się wokól pojęcia Absolutu, buddyzm raczej unika metafizycznych odniesień. Budda zwykł mawiać: "Przyczyny cierpienia i walka z nimi - to wszystko, czego nauczam". Według nauk Buddy, poza podleganiem przyczynom naturalnym jesteśmy nieustannie kształtowani przez naszą karmę. Wynika z tego, że powszechne przekonanie o nieśmiertelności duszy jest iluzoryczne. Budda wzywał do pozbycia się złudzeń, jednak nie negował całkowicie istnienia Uniwersalnej Duszy (atmana) z Upaniszad.

Pierwsze kazanie Buddy zostało nazwane "kazaniem środkowej drogi" i wyznaczało skrajne punkty ideologii. Na płaszczyźnie etycznej ustalało ekstrema braku umiaru i ascezy; na płaszczyźnie filozoficznej - ślepej akceptacji rzeczywistości i całkowitego odrzucenia świata jako nierzeczywistego. Środkowa droga okreslana jest obecnie jako Ośmioraka Ścieżka dobrego życia, które powinno łączyć słuszny pogląd, słuszne postanowienie, słuszne słowo, słuszny czyn, słuszny żywot, słuszne dążenie, słuszne skupienie i słuszną medytację. Podążając drogą powściągliwości i samodoskonalenia, można pokonać własne żądze i osiągnąć transcydentalny stan całkowitej wolności - nirwany.

Trzon buddyzmu stanowią ideały znane pod nazwą Trzech Klejnotów:

1. Budda. Chodzi tu o historycznego Buddę, ale też o osiągalny dla każdego stan buddy.


2. Dharma. Głównie chodzi o zgłębioną przez Oświecony umysł Prawdę, ale także o nauki buddyjskie czyli tę samą Prawdę wyrażoną za pomocą języka oraz konceptów.


3. Ostatnim z Trzech Klejnotów jest Sangha czyli wspólnota duchowa. Buddyzm nie jest abstrakcyjną filzofią czy wiarą, dlatego ma sens tylko wtedy, jeśli konkretni ludzie uosabiają go w swoim życiu. Buddyści przywiązują ogromną wagę do braterstwa między praktykującymi, jak i tymi, którzy osiągnęli już cel Oświecenia.
   

Stałe miejsce w duchowym dziedzictwie znalazły takie wartości buddyzmu, jak współczucie, miłość i niestosowanie przemocy.

• CZYM JEST NIRWANA? Zapytany, czym jest nirwana, Budda łagodnie się uśmiechnął i w końcu odpowiedział: "Śantam Nirvanam: nirwana to cisza i wieczny spokój".

POLECAM:
http://budda.medytacja.net/t/teksty/artykuly/kobieta.html http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,22

DŻINIZM Za twórcę dżinizmu przyjęło się uważać współczesnego Buddzie Wardhamana, bardziej znanego pod przydomkiem Mahawira (Wielki Bohater). Wielcy nauczyciele mieli ze sobą wiele wspólnego: pochodzili z królewskich kszatrijów, odrzucili ziemskie przyjemności, negowali system kastowy i świętość Wed.


Dżinizm, doprowadzając ideę przezwyciężania słabości do skrajności, stał sie najbardziej rygorystyczną religią ascetyczna na świecie. W systemie tym nie wiele jest miejsca dla Boga. Popularne bóstwa hinduskie są akceptowane, ale stoja niżej w hierarchii niż dżinowie, otoczeni prawdziwym kultem. Termin "dzin" oznacza "zwycięzca". Zwycięzcy - Tirthankarowie ( dokonujący przejścia), czyli Ci którzy zdobyli wiedzę absolutną (Kaiwalja) i pomagają innym uwolnić się z cyklu narodzin i śmierci.

Droga do pełnego wyzwolenia wiedzie poprzez tri ratna (trzy klejnoty) dzinizmu: 1-należyte postępowanie - polega na odrzuceniu fałszu, kradzieży, żądzy, chciwości i okrucieństwa, 2- należyte poznanie, 3- należyte postępowanie. Motto wyznawców dzinizmu: Ahinsa paramo dharma (niestosowanie przemocy jest najważniejszym prawem). Niektórzy mnisi dżinijscy doprowadzają tą regułę: chodzą nago, jako żebraczych miseczek używają własnych dłoni, zasłaniają usta kawałkiem materiału, by nie wpadł żaden owad, a drogę przed sobą zamiatają specjalną miotłą, by nie nadepnąć na jakieś małe stworzonko.

POLECAM: http://czytelnia.onet.pl/0,3447,0,1,nowosci.html

SIKHOWIE Ich wspólnotę założył guru Nanaka. Sikhowie sprzeciwiają się systemowi kastowemu i wszyscy noszą to samo ostatnie imię - Singh (lew). Podobnie jak w Islamie odrzucony jest kult wizerunków (idolatria), jednak sikhowie akceptują idee karmy i odrodzenia. Życie religijne i rytuały upodabniają sikhów do wyznawców hinduizmu, wyróżnia ich jednak tradycja wychowywania jednego syna.

• Mężczyźni zapuszczają włosy i brody, a każdy za swój obowiązek uważa noszenie turbanu oraz PIĘCIU K :
  Kesz - nie obcięte włosy
  Kangha- grzebień
  Kara- stalowa obręcz na nadgarstku
  Kirpan- krótki miecz
  Kacz - krótkie spodnie do kolan.

ISLAM, CHRZEŚCIJAŃSTWO I RELIGIA ŻYDOWSKA to trzy równie wielkie religie Indii, jak te powyżej opisane. Uważam jednak, że ich charakterystyka nie jest potrzebna, gdyż z całą pewnością każdy z Was bardzo dobrze zna te religie i potrafi je szczegółowo scharakteryzować. Jeżeli jednak ktoś z Was zechce wzbogacić swoją wiedzę o którymś z tych wyznań w Indiach to piszcie,a napewno zamieszczę nowe informacje.

INDIE (I)

LUDNOŚĆ

Opis tego ogromnego i zróżnicowaneg pod względem społecznym i kulturowym społeczeństwa wymaga z konieczności dużego uproszczenia i oczywiści nie zastąpi "obserwacji na żywo" - wmieszania się w hinduski tłum i przyglądania barwnej mozaice typów ludzkich.

KASTY Podstawą indyjskiego systemu kastowego są pojęcia: dharma i karma. Dharma to obowiązki wynikające z miejsca w społeczeństwie i etapu życia. Karma to suma popełnionych uczynków (także w poprzednich wcieleniach), decydująca o charakterze następnego wcielenia w łańcuchu reinkarnacji.

Każdy człowiek rodzi się w konkretnej dżati, czyli grupie, która z góry określa zawód i pozycję społeczną, niezależnie od sytuacji majątkowej rodziców. Wyróżnia się czterygłówne klasy - warna. Bramini to kapłani i uczeni, znawcy wiedzy sakralnej. Za ich posrednictwem istoty śmiertelne łączą się z niezliczoną liczbą indyjskich bóstw. Kszatrijowie to władcy i wojownicy. Należący do obu wymienionych warstw uważani są za "podwójnie urodzonych" - drugie narodziny następują podczas inicjacji, obrzędu religijnego potwierdzającego nadanie statusu społecznego, co symbolizuje założenie na ramię świętego sznura. Niższą pozycje w hierarchii zajmują wajśjowie (kupcy i rzemieślnicy) i śudrowie ( rolnicy i osoby pełniące funkcje służebne).

Najbardziej niewdzięczne, "nieczyste" prace fizyczne zawsze były przeznaczone dla "niedotykalnych", czyli ludzi uznanych za niegodnych przynależności do systemu i ciemiężonych przez wyższe klasy. Sprzątaja oni publiczne latryny, zamiatają ulice, palą zwłoki oraz grają na bębnach podczas pogrzebów i ślubów.Cztery główne kasty dzielą się na tysiące podkast i to właśnie one określają pozycję w hierarchii społecznej.

Różnice kastowe ujawniają się szczególnie podczas zaślubin, najważniejszego wydarzenia w rodzinie. Pochodzenie trudno ukryć - jest zwykle zakodowane w nazwisku. Dzieckodziedziczy kastę po ojcu, małżęństwa międzykastowe są zatem tolerowane przez rodzinę panny młodej, jeżeli wychodzi ona za mąż za człowieka z wyższej kasty. Rodzina przyszłego męża może się zgodzić na taki związek pod warunkiem, że otrzyma od bliskich narzeczonej większy posag.

Na wsi członkowie poszczególnych kast mieszkaja na określonym terenie i, jak nakazuje tradycja, spozywają posiłki tylko z członkami własnej kasty. W wielkich miastach zachowanie takiej odrebności nie jest możliwe - przedstawiciele różnych dżati często są sąsiadami, spotykają się w środkach komunikacji itp.

RODZINA Większość społeczeńst indyjskich ma charakter patriarchalny. Po ślubie córka musi opuścić rodziców i zamieszkać z rodziną męża. Relację między synową (bahu) i teściową (sas) to istotny problem. Zwykle pozostają one w konflikcie, u którego podstaw leży kwestia posłuszeństwa, szacunku i podziału obowiązków. Bhai (brat) i didi (starsza siostra) to określenia wyrażające przywiązanie i szacunek. Używa się ich nawet wobec osób spoza najbliższej rodziny. Do częstego gościa mówi się "ciociu" lub "wujku", a starsi ludzie nazywają dużo młodszych od siebie "synem" (beta) lub "córką" (beti). Mata i pita to "matka" i "ojciec" (często dodawana cząstka dźi to oznaka szacunku). Jest jeszcze wiele innych nazw bliższych i dalszych krewnych, zdradzających m.in. kolejność urodzenia i miejsce w drzewie genealogicznym.

• SYMBOLE RELIGIJNE I OZDOBY Czoła wielu wyznawców hinduizmu są pomalowane w pasy w barwach ziemi - na biało, żółto lub szafranowo. Nie jest to ozdoba, lecz znak oddania konkretnemu bóstwu lub wyraz głębokiej pobożności. Tego typu symboli jest znacznie więcej - od zwykłej, czerwonej kropki (tilaka), którą maluje się kciukiem umoczonym w cynobrze, aż do wymyślnych wzorów pokrywających czoło. Nie należy ich mylić ze znakami bindi (bhindhja, kum-kum, tilaka) na czole kobiet, nieco powyzej brwi, gdzie według wierzeń hindusów znajduje się mistyczne "trzecie oko" - symbol postrzegania pozazmysłowego. Znak ten ma zapewniać szczęście i pomyślność. Czerwona kropkę noszą tradycyjnie mężatki. Sprzedawane na bazarach błyszczzące, samoprzylepne bindi są jedynie ozdobami.


• TRZECIA PŁEĆ ? W Indiach żyje około 7500tys. transseksualistów, zwanych hidżra. Mieszkają oni w grupach pod ochroną i przewodnictwem nauczyciela duchownego (guru).